Uszkodzony wychwyt kwasów tłuszczowych moduluje reakcję na insulinę i reakcje metaboliczne na dietę u myszy pozbawionych CD36 cd

Inkubacje trwały 60 minut w tym samym świeżym buforze, który teraz zawierał również [U14C] -D-glukozę (0,5 .l na fiolkę). Pod koniec inkubacji mięśnie osuszono bibułą, zamrożono w ciekłym azocie i przechowywano w temperaturze ~ 80 ° C do czasu analizy. Glikogen wytrącono za pomocą standardowych procedur (34). Szybkość syntezy glikogenu z D-glukozy określano na podstawie zawartości 14C puli glikogenu. Utlenianie glukozy monitorowano z wytworzonego 14CO2. Oznaczono to przez przeniesienie 0,5 ml podwielokrotności buforu do inkubacji do zamkniętej szklanej fiolki i zakwaszenie buforu M H2SO4. Uwolniony 14CO2 został wychwycony przez zawieszoną centralną studzienkę zawierającą wodorotlenek benzetoniowy. Centralne studzienki umieszczono w fiolkach scyntylacyjnych i policzono. Analizy statystyczne. Dane są przedstawione jako średnie. SE. Zostały one obliczone przy użyciu InStat (GraphPad Software, San Diego, Kalifornia, USA) i przeanalizowane przy użyciu dwustronnego testu t niesparowanego. Wyniki testów tolerancji glukozy analizowano za pomocą dwuczynnikowej ANOVA o powtarzanych pomiarach przed zastosowaniem dwustronnych niesparowanych testów t. Wyniki Badania tolerancji glukozy i insuliny oraz glukozy w osoczu. W porównaniu z myszami z WT, poziom glukozy na czczo i poziomy insuliny były znacząco niższe u myszy pozbawionych CD36. Przedstawione dane (tabela 1) dotyczą obu płci łącznie. Jednak hipoinsulinemia była wyraźniejsza u mężczyzn niż u kobiet (insulina wynosiła odpowiednio 54% w porównaniu do 33%). Wskaźnik / insulina był wyższy u myszy pozbawionych CD36, co sugeruje zwiększoną wrażliwość na insulinę. Tabela Opieranie poziomów glukozy i insuliny w osoczu oraz wskaźników wrażliwości na insulinę (1 / insulina) i wydzielanie insuliny (wskaźnik insulogenny) dla myszy WT i myszy pozbawionych CD36 (CD36a / a) karmionych karmą dla myszy CD36-null z chowem (myszy i samce) kobiety) miały znacząco zwiększoną zdolność do usuwania śródotrzewnowego obciążenia glukozą (Figura 1a). Po 20 minutach od obciążenia glukoza w osoczu osiągnęła szczytowe stężenie, które było około 30% niższe u myszy pozbawionych CD36. Obszar pod krzywą odstępu (wstawka) był o 22% mniejszy u myszy zerowych w porównaniu z dobranymi wiekiem i płciami WT (P <0,001). Aby ustalić, czy zmieniono odpowiedź insuliny na glukozę, mierzono insulinę w osoczu przed i po 30 i 60 minutach od obciążenia glukozą. Poziomy insuliny po podaniu glukozy (Figura 1b) i wskaźnik insulogenny (Tabela 1), który odzwierciedla trzustkowy. funkcja komórek (35, 36), była podobna dla myszy pozbawionych WT i CD36. Figura Odpowiedź stężenia glukozy we krwi (a) i insuliny (b) na obciążenie glukozą u myszy pozbawionych CD36 (CD36a / a) i myszy WT karmionych standardową karmą dla dzieci. Dwunastotygodniowe myszy, które były głodzone przez 16 godzin otrzymały dootrzewnowo glukozę (1,5 mg / g). (a) Glukoza we krwi była mierzona przed i po 10, 20, 30, 45, 60, 120 i 180 minutach po podaniu glukozy. Dwustronna ANOVA z powtarzanymi pomiarami wskazała na znaczący wpływ genotypu (P <0,05). Istotna jest również zmiana odpowiedzi glukozy w czasie w każdym genotypie (P <0,05) i genotypie interakcji × glukozy (P <0,05). * Znaczące różnice (test t) między CD36. /. i WT w każdym punkcie czasowym. P <0,01 przez 20. 60 minut i P <0,05 przez 120 minut. Wstawka pokazuje obszary pod krzywą tolerancji glukozy (AUC) (P <0,01). (b) Poziomy insuliny w osoczu zostały określone przed wstrzyknięciem glukozy oraz po 30 i 60 minutach od wstrzyknięcia. * Poziomy insuliny po 0 minutach są znacznie niższe w CD36. /. niż w WT (P <0,05). Wszystkie dane są środkami. SEM przy n = 12 (6 mężczyzn i 6 kobiet). Pochłanianie glukozy w tkankach in vivo. Aby zidentyfikować tkanki odpowiedzialne za zwiększony klirens glukozy we krwi, mierzyliśmy wychwyt glukozy in vivo za pomocą radioaktywnego 18F-2-FDG. Jak pokazano na Figurze 2a, wychwyt FDG był zwiększony w sercach (pięciokrotnie), przeponach (trzy razy), płaszczce (cztery razy), brzuchatymu mięśnia (trzykrotnie) i mięśniach kończyn tylnych (dwa razy) od myszy pozbawionych CD36 jako w porównaniu z myszami WT. Wchłanianie pozostawało niezmienione w tkance tłuszczowej i zmniejszało się w wątrobie (Figura 2b). Podczas eksperymentu poziom glukozy we krwi był stały zarówno u myszy WT, jak i u myszy pozbawionych CD36. Jednak rozpad aktywności specyficznej dla 18F-2-FDGa we krwi (Figura 2c) był szybszy u myszy pozbawionych CD36, co wskazuje, że do krwi uwalniano więcej endogennej glukozy w celu rozcieńczenia specyficznej aktywności znacznika FDG. Ponieważ myszy były głodzone przez noc, głównym źródłem glukozy byłaby wątroba, co sugeruje zwiększoną produkcję glukozy w wątrobie. Figura 218F-2-FDG wychwyt (aib) i klirens FDG krwi (c) u myszy CD36-null i WT karmionych pokarmem dla dzieci. Myszom wstrzyknięto 5. Ci 18F-2-FDG w bocznej żyle ogonowej. Próbki krwi pobierano po 2, 10, 20, 30, 45, 60, 90 i 120 minutach po wstrzyknięciu i badano pod kątem radioaktywności i zawartości glukozy [przypisy: gregor laubsch, olejowanie włosów kręconych, artur szudrowicz ] [hasła pokrewne: jaka sukienka na ślub cywilny, olej kokosowy na zmarszczki, olej z konopii indyjskiej ]